۲ ساعت پیش

» اختلال شخصیت مرزی چیست؟ نشانه‌ها، علل و...

آیا اختلال شخصیت مرزی ژنتیکی است؟

اگر شما یا یکی از عزیزانتان با هیجانات شدید، ترسی عمیق از طرد شدن (یا تنها ماندن)، و روابطی که همچون یک «ترن هوایی» پر از فراز و نشیب‌های عاطفی است دست‌ و پنجه نرم می‌کنید، ممکن است برای اولین بار باشد که درباره «اختلال شخصیت مرزی» (BPD) مطالعه می‌کنید.

اختلال شخصیت مرزی یک بیماری روانی جدی است که تقریباً ۱ تا ۲ درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. آمار تشخیص این اختلال در زنان سه برابر مردان است؛ هرچند مطالعات انجام‌شده در سطح جامعه نشان می‌دهند که تفاوت واقعی میان زنان و مردان ممکن است کمتر از ارقام ثبت‌شده در محیط‌های بالینی باشد. با وجود شیوع نسبتاً بالا، اختلال شخصیت مرزی همچنان به‌طور گسترده‌ای مورد سوءبرداشت قرار می‌گیرد؛ به‌طوری که بسیاری از افراد مبتلا و خانواده‌هایشان، به‌جای دریافت حمایت، احساس می‌کنند که مورد سرزنش قرار گرفته یا نادیده گرفته می‌شوند.

اما خبر خوب این است: اختلال شخصیت مرزی قابل‌درمان است و بسیاری از افراد با دریافت مراقبت‌ های مناسب، به‌مرور زمان بهبودی چشمگیری را تجربه می‌کنند. با انتخاب متخصص سلامت روانِ مناسب و برخورداری از حمایت مستمر، بهبودی نه‌تنها ممکن، بلکه کاملاً قابل‌انتظار است. بیایید بررسی کنیم که این وضعیت دقیقاً شامل چه مواردی می‌شود.

اختلال شخصیت مرزی یک وضعیت سلامت روان است که بر احساس فرد نسبت به خود و دیگران تأثیر می‌گذارد و عملکرد او را در زندگی روزمره دشوار می‌سازد. این اختلال شامل الگویی از روابط ناپایدار و شدید، تکانشگری (رفتارهای ناگهانی و بدون فکر) و نگرشی ناسالم نسبت به خود است. تکانشگری شامل تجربه هیجانات شدید و انجام کارها بدون فکر کردنِ قبلی به آن‌هاست.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی، ترس شدیدی از طرد شدن یا تنها ماندن دارند. با اینکه آن‌ها خواهان داشتن روابطی محبت‌آمیز و پایدار هستند، اما ترس از طرد شدن اغلب منجر به نوسانات خلقی و خشم می‌شود. این وضعیت همچنین می‌تواند به رفتارهای تکانشی و آسیب رساندن به خود منجر گردد که ممکن است باعث دوری دیگران از آن‌ها شود.

اختلال شخصیت مرزی معمولاً در اوایل بزرگسالی آغاز می‌شود و در دوران جوانی در شدیدترین حالت خود قرار دارد. نوسانات خلقی، خشم و تکانشگری اغلب با افزایش سن بهبود می‌یابند؛ اما مشکلات اساسی‌تر، مانند تصویر ذهنی از خود، ترس از طرد شدن و چالش‌های مربوط به روابط، همچنان باقی می‌مانند.

اگر به اختلال شخصیت مرزی مبتلا هستید، بدانید که بسیاری از افراد با دریافت درمان، بهبود می‌یابند. آن‌ها می‌توانند یاد بگیرند که زندگی پایدارتر و رضایت‌بخش‌تری داشته باشند.

علائم

اختلال شخصیت مرزی بر احساس شما نسبت به خودتان، نحوه ارتباطتان با دیگران و رفتارهایتان تأثیر می‌گذارد.

علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

ترس شدید از طرد شدن؛ که شامل انجام اقدامات افراطی برای جلوگیری از جدایی یا طرد شدن است، حتی اگر این ترس‌ها صرفاً ساخته‌ و پرداخته ذهن باشند.

الگویی از روابط ناپایدار و شدید؛ برای مثال، فرد ممکن است در یک لحظه تصور کند که طرف مقابلش بی‌نقص است، اما لحظه‌ای بعد باور کند که آن شخص به اندازه کافی اهمیت نمی‌دهد یا بی‌رحم است.

تغییرات سریع در نگرش نسبت به خود؛ که شامل تغییر اهداف و ارزش‌ها، یا دیدنِ خود به عنوان فردی «بد» و یا حتی احساسِ اینکه اصلاً وجود ندارید، می‌شود.

دوره‌هایی از بدگمانی (پارانویا) ناشی از استرس و قطع ارتباط با واقعیت؛ این دوره‌ها ممکن است از چند دقیقه تا چند ساعت به طول انجامند.

رفتارهای تکانشی و پرخطر؛ مانند قمار، رانندگی خطرناک، رابطه پرخطر، ولخرجی‌های افراطی، پرخوری عصبی، سوءمصرف مواد، یا خراب کردنِ موفقیت‌های خود (مثلاً از طریق ترک ناگهانی یک شغل خوب یا پایان دادن به یک رابطه مثبت).

تهدید به خودکشی یا آسیب رساندن به خود؛ که اغلب در واکنش به ترس از جدایی یا طرد شدن رخ می‌دهد. نوسانات خلقی شدید که از چند ساعت تا چند روز به طول می‌انجامند. این نوسانات ممکن است شامل دوره‌هایی از شادی مفرط، تحریک‌پذیری، اضطراب یا احساس شرم باشد.

احساس مداوم پوچی.

خشم شدید و نامتناسب؛ برای مثال، از دست دادن مکرر کنترل بر خود، داشتن لحن کنایه‌آمیز یا تلخ، و یا درگیری فیزیکی.

علل

مانند سایر بیماری‌های روانی، علل اختلال شخصیت مرزی به طور کامل شناخته نشده است. علاوه بر عوامل محیطی - مانند سابقه کودک آزاری یا غفلت - اختلال شخصیت مرزی ممکن است با موارد زیر مرتبط باشد:

ژنتیک. برخی مطالعات روی دوقلوها و خانواده‌ها نشان می‌دهد که اختلالات شخصیت ممکن است ارثی باشند یا به شدت با سایر بیماری‌های روانی در بین اعضای خانواده مرتبط باشند.

تغییرات در مغز. برخی تحقیقات نشان داده‌اند که تغییرات در نواحی خاصی از مغز بر احساسات، تکانشگری و پرخاشگری تأثیر می‌گذارند.

عوامل خطر

عوامل مرتبط با رشد شخصیت که می‌توانند خطر ابتلا به اختلال شخصیت مرزی را افزایش دهند عبارتند از:

استعداد ارثی. اگر یکی از بستگان خونی - مادر، پدر، برادر یا خواهر شما - بیماری مشابه یا مشابهی داشته باشد، ممکن است در معرض خطر بیشتری باشید.

دوران کودکی پراسترس. بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری گزارش می‌دهند که در دوران کودکی مورد آزار یا جسمی یا غفلت قرار گرفته‌اند. برخی از افراد در جوانی والدین یا مراقب نزدیک خود را از دست داده‌اند یا از آنها جدا شده‌اند یا والدین یا مراقبانی با سوءمصرف مواد یا سایر مشکلات سلامت روان داشته‌اند.

اختلال شخصیت مرزی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

هیچ آزمایش خون، اسکن مغز یا نشانگر آزمایشگاهی برای BPD وجود ندارد. در عوض، تشخیص بر مصاحبه بالینی دقیق و شرح حال کامل متکی است. یک متخصص سلامت روان یا روانپزشک، روانشناس یا پزشک دارای مجوز دیگر - علائم فعلی، سابقه سلامت روان شخصی و خانوادگی، سابقه تروما و پیشینه پزشکی را بررسی می‌کند.

جنبه‌های کلیدی فرآیند تشخیص:

رد کردن شرایطی با ویژگی‌های همپوشانی، مانند اختلال دوقطبی، افسردگی اساسی، اختلال استرس پس از سانحه یا سوء مصرف مواد. شرایط سلامت روان همزمان مانند اختلالات اضطرابی، ADHD و اختلالات خوردن می‌تواند تشخیص را پیچیده کند و نیاز به ارزیابی دقیق دارد. اختلال شخصیت مرزی معمولاً در فرد زیر ۱۸ سال تشخیص داده نمی‌شود، مگر اینکه علائم شدید، حداقل به مدت یک سال مداوم باشند و با رشد طبیعی نوجوانان بهتر توضیح داده نشوند.

دریافت تشخیص اختلال شخصیت می‌تواند احساسات متفاوتی را به همراه داشته باشد - برخی افراد احساس آرامش و تأیید می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نگران انگ اجتماعی هستند. اگر در مورد تشخیص اختلال شخصیت مرزی سوالی دارید، از پزشک خود بپرسید. درخواست نظر دوم همیشه منطقی است.

علل و عوامل خطر

هیچ علت واحدی برای اختلال شخصیت مرزی وجود ندارد. در عوض، این اختلال از طریق ترکیبی از ژنتیک، تفاوت‌های مغزی و عوامل محیطی ایجاد می‌شود.

ژنتیک: اختلال شخصیت مرزی در بستگان درجه یک که این بیماری را دارند، پنج برابر بیشتر شایع است. عوامل ژنتیکی ممکن است در خطر ابتلا به اختلال شخصیت مرزی نقش داشته باشند، اگرچه ژن‌ها به جای تضمین این اختلال، آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهند.

عوارض

اختلال شخصیت مرزی می‌تواند به بسیاری از جنبه‌های زندگی شما آسیب برساند. این اختلال می‌تواند بر روابط نزدیک، شغل، تحصیل، فعالیت‌های اجتماعی و نگرش شما نسبت به خودتان تأثیر منفی بگذارد.

این وضعیت ممکن است منجر به موارد زیر شود:

تغییر مکرر شغل یا از دست دادن آن.

ناتمام گذاشتن تحصیلات.

مشکلات متعدد قانونی، از جمله حبس (زندان).

روابط پر از تنش و درگیری، مشکلات زناشویی یا طلاق.

آسیب رساندن به خود (مانند بریدن یا سوزاندن بدن) و بستری شدن‌های مکرر در بیمارستان.

روابط همراه با سوءرفتار (آزارگرانه).

بارداری‌های ناخواسته، ابتلا به عفونت‌های مقاربتی، تصادفات رانندگی و درگیری‌های فیزیکی که ناشی از رفتارهای تکانشی (بدون فکر قبلی) و پرخطر هستند.

اقدام به خودکشی یا مرگ ناشی از خودکشی.

همچنین، ممکن است به سایر اختلالات سلامت روان نیز دچار باشید، از جمله:

افسردگی.

سوءمصرف الکل یا سایر مواد.

اختلالات اضطرابی.

اختلالات خوردن.

اختلال دوقطبی.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD).

اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD).

سایر اختلالات شخصیت.

تفاوت‌های مغزی: تحقیقات تصویربرداری عصبی نشان می‌دهد

اختلال شخصیت مرزی چیست؟

یک اختلال شخصیتی است که با احساسات شدید و به سرعت در حال تغییر، ترس مداوم از رها شدن، و الگوهای روابط ناپایدار و احساس ناپایدار از خود تعریف می‌شود. این اختلال گاهی اوقات در سیستم‌ های طبقه‌بندی قدیمی‌تر یا بین‌المللی، اختلال شخصیت از نظر احساسی ناپایدار نامیده می‌شود، اما راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5-TR) از اصطلاح اختلال شخصیت مرزی استفاده می‌کند.

برخلاف یک اختلال خلقی موقت یا واکنشی به یک رویداد واحد، اختلالات شخصیتی شامل الگوهای طولانی‌مدتی هستند که در موقعیت‌های مختلف - در محل کار، خانه، در دوستی‌ها - از نوجوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می‌شوند. شروع علائم BPD معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی آغاز می‌شود، اگرچه علائم می‌توانند زودتر ظاهر شوند. تحقیقات نشان می‌دهد که مداخله زودهنگام می‌تواند به طور معناداری روند طولانی‌مدت را تغییر دهد. در زندگی روزمره، اختلال شخصیت مرزی می‌تواند توانایی فرد را در حفظ شغل، حفظ دوستی‌ها، حفظ روابط عاشقانه و مراقبت مداوم از خود مختل کند.

علائم و نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی

بسیاری از افراد برخی از این علائم را گاهی اوقات تجربه می‌کنند. تفاوت در این است که فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی علائمی را تجربه می‌کند که شدید و طولانی مدت هستند و باعث پریشانی قابل توجهی در زندگی شخصی او می‌شوند.

حوزه‌های اصلی علائم شناخته شده در DSM-5-TR عبارتند از:

ترس از رها شدن - تلاش‌های سراسیمه برای جلوگیری از طرد شدن واقعی یا خیالی. افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی اغلب از رها شدن می‌ترسند و تنهایی را تجربه می‌کنند.

روابط ناپایدار - الگویی از ایده‌آل‌سازی یک شریک در یک روز، و سپس ناگهان پس از یک تحقیر ادراک‌ شده، او را بی‌رحم می‌بینند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است روابط را ایده‌آل‌ سازی کرده و سپس بی‌ارزش جلوه دهند، که اغلب منجر به الگوی رابطه‌ای "عشق-نفرت" می‌شود.

اختلال هویت - تصویر یا حس ناپایدار از خود.

رفتارهای تکانشی - ولخرجی، رابطه ناامن، پرخوری، رانندگی خطرناک یا سوء مصرف مواد مخدر.

خودآزاری یا رفتار خودکشی - رفتارها، حرکات یا تهدیدهای مکرر خودآزاری. افکار خودکشی در افراد مبتلا به BPD به طور قابل توجهی بیشتر است.

نوسانات شدید خلقی - علائم BPD شامل تغییرات شدید خلقی در طول ساعتها یا روزها است که گاهی اوقات فقط چند ساعت طول می‌کشد و سپس دوباره تغییر می‌کند.

پوچی مزمن - احساس مداوم پوچی یا کسالت که پر کردن آن غیرممکن به نظر می‌رسد.

خشم شدید - خشم نامناسب یا غیرقابل کنترل، که گاهی منجر به دعواهای فیزیکی می‌شود.

پارانویا یا تجزیه مرتبط با استرس - دوره‌های کوتاه مدت ناشی از استرس شدید.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی اغلب روابط ناپایدار و احساسات شدیدی دارند. رفتارهای خود تخریبی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی رایج است و اختلال شخصیت مرزی می‌تواند منجر به احساس پوچی و ترس از رها شدن شود. افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی اغلب نوسانات خلقی شدید و احساسات غیرقابل کنترلی را تجربه میکنند که می‌تواند زندگی روزمره را تحت الشعاع قرار دهد

شایان ذکر است که به وضوح بیان شود: افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی، فریبکار بودن را انتخاب نمی‌کنند. علائم آنها ریشه در درد عاطفی شدید و دشواری در خودآرام‌بخشی دارد - نه نقص‌های شخصیتی.

علائم اغلب تا دهه‌های ۳۰ و ۴۰ زندگی، به ویژه هنگامی که اختلال شخصیت مرزی به طور مداوم با درمان ساختاریافته درمان می‌شود، شدت کمتری پیدا می‌کنند.

اختلال شخصیت مرزی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

هیچ آزمایش خون، اسکن مغز یا نشانگر آزمایشگاهی برای اختلال شخصیت مرزی وجود ندارد. در عوض، تشخیص بر مصاحبه بالینی دقیق و شرح حال کامل متکی است. یک متخصص سلامت روان - روانپزشک، روانشناس یا پزشک دارای مجوز دیگر -علائم فعلی، سابقه سلامت روان شخصی و خانوادگی ، سابقه تروما و پیشینه پزشکی را بررسی می‌کند.

جنبه‌های کلیدی فرآیند تشخیص:

دریافت تشخیص اختلال شخصیت می‌تواند احساسات متفاوتی را به همراه داشته باشد - برخی افراد احساس آرامش و تأیید می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نگران انگ اجتماعی هستند. اگر در مورد تشخیص اختلال شخصیت مرزی سؤالی دارید، از ارائه دهنده خود بپرسید. درخواست نظر دوم همیشه منطقی است.

علل و عوامل خطر

ژنتیک: اختلال شخصیت مرزی در بستگان درجه یک که این بیماری را دارند، پنج برابر شایع‌تر است. عوامل ژنتیکی ممکن است در خطر ابتلا به اختلال شخصیت مرزی نقش داشته باشند، اگرچه ژن‌ها به جای تضمین اختلال، آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهند.

تفاوت‌های مغزی: تحقیقات تصویربرداری عصبی تفاوت‌هایی را در مناطق کنترل احساسات و تکانه‌ها نشان می‌دهد - به ویژه آمیگدال (که تهدید و احساسات را پردازش می‌کند) و قشر جلوی مغز (که به تنظیم پاسخ‌ها کمک می‌کند). این یافته‌ها هنوز در حال تکامل هستند، اما به توضیح این موضوع کمک می‌کنند که چرا فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است به موقعیت‌هایی با احساسات شدید که با اطرافیانش نامتناسب است، واکنش نشان دهد.

عوامل خطر محیطی: آسیب‌های دوران کودکی خطر ابتلا به اختلال شخصیت مرزی را افزایش می‌دهد. تجربیات رایج شامل سوءاستفاده جسمی، عاطفی یا جنسی؛ غفلت؛ محیط‌های خانوادگی ناپایدار؛ مراقبانی که بیماری روانی یا سوءمصرف مواد دارند؛ نقل مکان‌های مکرر؛ و روابط ناپایداری که در خانه الگوبرداری می‌شوند، می‌شود. هر کسی که دچار تروما می‌شود، دچار شخصیت مرزی نمی‌شود و برخی از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی، سختی‌های قابل توجه دوران کودکی را به یاد نمی‌آورند. داشتن عوامل خطر تقصیر کسی نیست. والدین یا مراقبانی که این مطلب را می‌خوانند باید به جای سرزنش خود، بر حمایت و درمان زودهنگام تمرکز کنند. شما نمی‌توانید به طور کامل از اختلال شخصیت مرزی جلوگیری کنید، اما مداخله زودهنگام تفاوت واقعی ایجاد می‌کند.

عوارض و بیماری‌های همراه

اگر اختلال شخصیت مرزی درمان نشود، می‌تواند عوارض جدی را تقریباً در هر زمینه‌ای از زندگی ایجاد کند. خبر خوب این است که با درمان اختلال شخصیت مرزی، این خطرات به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد.

عوارض رایج عبارتند از:

شکست‌های مکرر در روابط، با خطر بالاتر طلاق و جدایی

از دست دادن شغل، مشکلات مدرسه و مشکلات مالی یا حقوقی مرتبط با رفتارهای تکانشی

مراجعه مکرر به اورژانس و بستری شدن در بیمارستان

مسکن ناپایدار و اختلال در زندگی شخصی

اختلال شخصیت مرزی می‌تواند منجر به درد شدید عاطفی و روابط ناپایدار شود. اختلالات روانی همزمان، قاعده هستند، نه استثنا. اختلال شخصیت مرزی اغلب با افسردگی همراه است. اختلال شخصیت مرزی اغلب با اختلالات اضطرابی همراه است. اختلالات مصرف مواد و همچنین سوءمصرف مواد مخدر رایج هستند. اختلالات خوردن همچنین می‌توانند با اختلال شخصیت مرزی همراه باشند و اختلال شخصیت مرزی ممکن است با اختلال دوقطبی و سایر بیماری‌های روانی همراه باشد.

خطر خودکشی بسیار زیاد است: مطالعات تخمین می‌زنند که ۶۰ تا ۷۰ درصد از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی حداقل یک بار اقدام به خودآزاری می‌کنند و تقریباً ۸ تا ۱۰ درصد بر اثر خودکشی جان خود را از دست می‌دهند - بسیار بالاتر از میزان جمعیت عمومی. اقدام به خودکشی یک فوریت پزشکی است که نیاز به مداخله فوری دارد. درمان مبتنی بر شواهد به طور قابل توجهی این خطرات را کاهش می‌دهد و سلامت عاطفی و کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد.

اختلال شخصیت مرزی چگونه درمان می‌شود؟

اختلال شخصیت مرزی در درجه اول با روان‌درمانی درمان می‌شود، و گاهی اوقات با دارو برای درمان علائم خاص یا سایر اختلالات ترکیب می‌شود. بهبودی یک فرآیند تدریجی است، اما بهبود واقعی رایج است - تحقیقات نشان می‌دهد که حداقل ۵۰٪ از افراد در عرض ۵ تا ۱۰ سال درمان مداوم، دیگر معیارهای تشخیصی کامل را ندارند. برنامه‌های درمانی بر اساس شدت علائم، بیماری‌های همزمان، سیستم‌ های حمایتی و سابقه درمان قبلی، فردی‌سازی می‌شوند.

روان‌درمانی برای اختلال شخصیت مرزی

روان‌درمانی درمان اصلی اختلال شخصیت مرزی است. دستورالعمل‌های حرفه‌ای انجمن روانپزشکی به طور مداوم گفتاردرمانی ساختاریافته و تخصصی را بر رویکردهای مشاوره عمومی توصیه می‌کنند.

رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT): DBT که توسط مارشا لینهان توسعه داده شده است، درمان فردی، گروه‌درمانی برای آموزش مهارت‌ها، مربیگری تلفنی و یک تیم مشاوره درمانگر را ترکیب می‌کند. رفتاردرمانی دیالکتیکی برای اختلال شخصیت مرزی مؤثر است و شواهد قوی برای کاهش خودآزاری، رفتار خودکشی و بستری شدن در بیمارستان دارد. مهارت‌های DBT شامل ذهن‌آگاهی، تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و اثربخشی بین فردی می‌شود - آموزش سیستم‌هایی برای پیش‌بینی‌پذیری هیجانی و حل مسئله.

درمان متمرکز بر طرحواره: درمان متمرکز بر طرحواره با شناسایی و تغییر شکل الگوهای عمیق (طرحواره‌ها) شکل گرفته در دوران کودکی، به تغییر دیدگاه‌های منفی نسبت به خود در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی کمک می‌کند. یک کارآزمایی چند مرکزی نشان داد که طرحواره درمانی ترکیبی فردی و گروهی، در مقایسه با مراقبت‌های استاندارد، اندازه اثر بزرگی (d ≈ 1.14) ایجاد می‌کند.

درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی (MBT): درمان‌های متمرکز بر ذهنی‌سازی و تنظیم هیجان می‌توانند با تقویت توانایی درک حالات ذهنی خود و دیگران، برای افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مفید باشند.

روان‌درمانی متمرکز بر انتقال (TFP): از خود رابطه درمانی برای پرداختن به الگوهای رابطه‌ای استفاده می‌کند.

درمان شناختی رفتاری (CBT): CBT می‌تواند به تغییر افکار و اعمالی که الگوهای BPD را تقویت می‌کنند، کمک کند.

دارو و سایر پشتیبانی‌ها

دارو، درمان خط اول برای اختلال شخصیت مرزی نیست. هیچ داروی واحدی BPD را "درمان" نمی‌کند. با این حال، روانپزشکان ممکن است داروهایی را برای درمان علائم یا بیماری‌های همراه تجویز کنند:

داروهای ضد افسردگی برای افسردگی یا اختلالات اضطرابی

تثبیت‌کننده‌های خلق برای تکانشگری یا نوسانات خلقی و خلق و خوی ناپایدار

داروهای ضد روان‌پریشی غیرمعمول برای علائم شدید مانند خشم شدید، پارانویا یا روان‌پریشی کوتاه‌مدت

همیشه در مورد خطرات، مزایا و عوارض جانبی با ارائه‌دهنده خدمات درمانی خود صحبت کنید. هرگز بدون راهنمایی، مصرف داروها را به طور ناگهانی شروع یا متوقف نکنید.

برای بحران‌های شدید - برنامه‌های خودکشی فعال یا رفتارهای خود تخریبی خطرناک - بستری کوتاه‌مدت در بیمارستان یا برنامه‌های سرپایی فشرده، ایمنی و ثبات را فراهم می‌کنند. مراقبت هماهنگ بین درمانگران، روانپزشکان و پزشکان مراقبت‌های اولیه ضروری است. خدمات حمایتی مانند گروه‌های مهارتی، حمایت همسالان و آموزش خانواده نیز ارزشمند هستند، از جمله برای کسانی که در سراسر تگزاس به درمان از راه دور دسترسی دارند.

زندگی با اختلال شخصیت مرزی

زندگی با اختلال شخصیت مرزی میتواند طاقت‌فرسا باشد. اما شما چیزی فراتر از تشخیص خود هستید . بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی، پس از مدیریت بهتر علائم، یاد می‌گیرند که چگونه شغل‌های معنادار، روابط پایدار و زندگی شخصی رضایت‌بخشی ایجاد کنند.

استراتژی‌های خودمدیریتی عملی که به موارد زیر کمک می‌کنند:

ملاقات‌های درمانی منظم داشته باشید - ثبات بیش از کمال اهمیت دارد.

خلق و خو و محرک‌ها را با استفاده از یک دفتر خاطرات یا برنامه خلق و خو پیگیری کنید.

یک برنامه روزانه در مورد خواب، وعده‌های غذایی، حرکت و داروها ایجاد کنید.

استراتژی‌های مقابله‌ای مؤثر برای اختلال شخصیت مرزی، از جمله تمرین‌های ذهن‌آگاهی و تکنیک‌های تحمل پریشانی را در خانه تمرین کنید.

مصرف الکل، مواد مخدر و سایر موادی که خلق و خو را بی‌ثبات می‌کنند را محدود کنید.

در طوفان‌های عاطفی از تکنیک‌های پایه استفاده کنید.

یک طرح بحران کتبی با استراتژی‌های مقابله و تماس‌های اضطراری تهیه کنید.

سیستم‌های حمایتی و استراتژی‌های سبک زندگی در مدیریت اختلال شخصیت مرزی مهم هستند. گروه‌های همسالان - آنلاین یا حضوری - حمایت عاطفی ارائه می‌دهند و انزوا را کاهش می‌دهند. انگ واقعی است، اما شما را تعریف نمی‌کند. در محیط‌های مراقبت‌های بهداشتی از خود دفاع کنید و از درونی کردن کلیشه‌های منفی در مورد شخصیت مرزی خودداری کنید.

حمایت از یکی از اعضای خانواده یا دوست مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

اگر یکی از دوستان یا اعضای خانواده شما مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است، ممکن است احساس سردرگمی، سردرگمی یا حتی گناه کنید. این احساسات طبیعی هستند.

راه‌های مشخص برای حمایت از عزیزانتان:

درباره اختلال شخصیت مرزی اطلاعات کسب کنید تا بفهمید با چه چیزی روبرو هستند.

بدون اینکه فوراً سعی کنید احساسات آنها را "تصحیح" کنید، به آنها گوش دهید. احساسات آنها را تأیید کنید، حتی زمانی که نمی‌توانید با رفتارها موافق باشید.

مرزهای سالم تعیین کنید - می‌توانید درمان را تشویق کنید و حمایت عاطفی ارائه دهید، اما نمی‌توانید انتخاب‌های شخص دیگری را کنترل کنید. مراقب علائم هشدار دهنده خودکشی یا خودآزاری باشید. بدون شرمساری، آشکارا در مورد ایمنی صحبت کنید.از خودتان نیز مراقبت کنید. درمان فردی، گروه‌های حمایتی یا روش‌های کاهش استرس به جلوگیری از فرسودگی شغلی و رنجش کمک می‌کند.

در صورت مشاهده موارد زیر با یک ارائه دهنده خدمات درمانی تماس بگیرید:

نوسانات شدید خلقی مکرر که زندگی روزمره را مختل می‌کند

افکار خودآزاری یا اقدام به خودکشی

روابط ناپایدار مکرر یا احساس "خارج از کنترل" با خشم یا رفتارهای تکانشی

با مراجعه به یک ارائه دهنده مراقبت‌های اولیه یا تماس مستقیم با یک کلینیک سلامت روان شروع کنید. به طور خاص برای ارزیابی اختلال شخصیت مرزی و بیماری‌های همزمان سلامت روان درخواست کنید. درمان زودهنگام کمک می‌کند - الگوها قبل از اینکه عمیقاً ریشه بگیرند، آسان‌تر تغییر می‌کنند. موسسه ملی سلامت روان اطلاعات و منابع درمانی بیشتری را ارائه می‌دهد.

خدمات مرتبط با اختلال شخصیت مرزی عبارتند از:

درمان فردی برای تنظیم احساسات، مشکلات رابطه‌ای و رفتارهای تکانشی

درمان نوجوانان برای نوجوانانی که علائم اولیه اختلال شخصیت مرزی را نشان می‌دهند

چه به ویژگی‌های شخصیت مرزی در خودتان مشکوک باشید و چه بخواهید ارزیابی کاملی برای درک همپوشانی خلق و خو، تروما، ADHD یا اوتیسم داشته باشید، پزشکان مراقبت‌های اولیه می‌توانند کمک کنند.

آماده‌اید تا قدم بعدی را بردارید؟

نیاز به کمک در مورد احساسات شدید، روابط ناپایدار یا ترس عمیق از رها شدن، یک شکست شخصی نیست - این نشانه ای است که مغز و بدن شما به حمایتی نیاز دارد که شایسته دریافت آن هستید. اختلال شخصیت مرزی در صورت همراهی با مراقبت مناسب، از جمله قابل درمان ترین بیماری های سلامت روان است.