مشاوره آنلاین روانشناسی به فارسی زبانان خارج از ایران
تبلیغات افزایش بازدید و افزایش فروش در ارم بلاگ
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
خرید حضوری و مطمئن ارز دیجیتال
افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانپزشکی است. وقتی هزینه های شغلی ، رشد ، خانوادگی ، آموزشی ، پزشکی و اجتماعی آن را در نظر بگیرید ، این بار سنگینی را متوجه جامعه ما می کند.
اولین معیار جهانی اختلال روانی و مقیاس غربالگری افسردگی در دهه 1950 اتفاق افتاد. بعداً ، نظرسنجی ها و مصاحبه های تشخیصی ساخت یافته ایجاد شد. از سال 1981 ، محققان به جمع آوری داده ها و بهبود ابزارهای ارزیابی افسردگی ادامه دادند.
با این حال ، حتی اگر ارزیابی ها مفید باشند ، اما در ارائه اطلاعات کامل در مورد وضعیت روانی فرد ، کافی نیستند. بیشترین میزان افسردگی در گروه سنی 18 تا 29 سال و زنان نوجوان (1.5 تا 3 برابر بیشتر از مردان) در مقایسه با افراد 60 سال و بالاتر است.
با این حال ، اختلال افسردگی اساسی (MDD) ممکن است در هر زمان از طول عمر فرد اتفاق بیفتد. با این حال ، بیشترین شیوع آن پس از بلوغ است و اوج وقوع آن بین 30-20 سالگی است.
زمان بهبودی در طول عمر پایدار است ، با این وجود تلاش برای خودکشی پس از میانسالی کمتر می شود ، اما اتمام خودکشی اینطور نیست. زیرا بی خوابی و از دست دادن انرژی به طور مداوم به عنوان علائم اصلی در تمام فرهنگ ها گزارش می شود.
تشخیص افسردگی بالینی مستلزم اثبات پنج یا چند علامت در طی یک دوره 2 هفته ای است که نشانه تغییر در رفتار قبلی است. یکی از این علائم باید خلق افسرده یا علاقه یا لذت از دست رفته باشد.
کاهش وزن یا افزایش وزن قابل توجه
بی خوابی
تحریک یا عقب ماندگی روانی-حرکتی
خستگی
احساس بی ارزشی
توانایی تمرکز کاهش یافته است
تکرار افکار مرگ
علاوه بر این ، این علائم باید باعث پریشانی قابل توجه یا اختلال در زمینه های مهم عملکرد شوند و با سو مصرف مواد یا داروها قابل توضیح نیستند.
طیف گسترده ای در چگونگی تجربه MDD در افراد وجود دارد. بعضی از آنها ممکن است به طور مکرر دچار افسردگی مجدد شوند در حالی که در برخی دیگر ممکن است هرگز یک دوره تکرار نشوند.چهار نفر از هر پنج فرد مبتلا به MDD تقریباً یک سال طول می کشد تا علائم بهبودی را تجربه کنند در حالی که از هر 5 نفر دو نفر در چند ماه بهبود می یابند.
چهار نفر از هر پنج فرد مبتلا به MDD تقریباً یک سال طول می کشد تا علائم بهبودی را تجربه کنند در حالی که از هر 5 نفر دو نفر در چند ماه بهبود می یابند. با افزایش طول دوره بهبودی ، احتمال بهبود کامل نیز افزایش می یابد. علائم همزمان ، ویژگی های روان پریشی ، اضطراب برجسته ، اختلالات شخصیتی و شدت آنها اغلب میزان بهبودی مورد انتظار را تعیین می کنند.
بسیاری از افرادی که در ابتدا افسرده به نظر می رسند ممکن است در واقع دو قطبی باشند . این اتفاق بیشتر در افرادی رخ می دهد که در نوجوانی شروع می شوند یا در افرادی که سابقه دو قطبی خانوادگی دارند. هیپرسومنیا ، هایپرفاژی و اختلالات شخصیتی به احتمال زیاد همراه با MDD در افراد جوانی که الگوهای خانوادگی افسردگی دارند ، رخ می دهد.
تمایل به اضطراب یک عامل خطر برای شروع افسردگی است. تجربه های منفی دوران کودکی نیز همین طور است. تجمع تجارب تحقیرآمیز در انواع مختلف ، وقایع استرس زای زندگی و سایر علل محیطی نیز احتمال تجربه MDD را افزایش می دهد.
با وجود تمام تلاش ها، تاکنون، هیچ تغییر ژنتیکی شناخته نشده است که منجر به افزایش خطر ابتلا به افسردگی شود. در واقع چندین فاکتور ژنتیکی متعدد هم زمان با عوامل محیطی به برای توسعه MDD لازم است.
اختلال افسردگی اساسی ( MDD) یک بیماریر شایع روانی با سطح بالایی از مرگ و میر است. تخمین زده می شود که 10 تا 15 درصد از جمعیت در طول عمر افسردگی بالینی را تجربه می کنند. بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی 5 درصد از مردان و 9 درصد از زنان دچار اختلال افسردگی در طول زندگی می شوند. فاکتور های ژنتیکی نقش مهمی در توسعه MDD دارد.
موانع عمده در شناسایی و تعیین محل ژن اختلال خلقی به شرح زیر است:
هیچ ژن به تنهایی لازم و کافی برای توسعه MDD نیست.
ژن های متعدد هر یک نقش کوچکی در خطر ژنتیکی بیماری دارند
هتروژنیتی ژنتیکی پیچیده: به این معنی که چندین ژن متعدد ( که محیط هم در تعامل هستند) با هم تداخل دارند و تداخل های مختلف ژن ها منجر به سندرم مشابه در افراد می شود که قابل تشخیص در زمینه های بالینی می باشد. مدارک و شواهد ژنتیکی اختلالات روانی مرهون مطالعات روی دوقلوها می باشد.
شرایط پزشکی مزمن یا ناتوان کننده نیز خطرهای MDD را افزایش می دهد. این موارد شامل دیابت ، چاقی و بیماری های قلبی عروقی است ، زیرا باعث ایجاد دوره های افسردگی می شود که به طور بالقوه می توانند مزمن شوند. شایعترین شرایطی که خطر MDD را افزایش می دهد ، اختلال شخصیت مرزی ، مصرف مواد و اضطراب است.
طیف گسترده ای از دیدگاه های درمان روان شناختی در مورد افسردگی وجود دارد. درمانگران میگویند که افسردگی زمانی رخ می دهد که روابط باعث ناامنی در فرد شود. درمانگران روان پویایی فرض می کنند که یک ضرر عمده باعث افسردگی می شود و به نظر می رسد مطالعات از این نظر حمایت می کنند. رفتار شناسان معتقدند که افسردگی ناشی از عدم تعادل در پاداش ها و مجازات ها است. نظریه پردازان شناخت بر این باورند که افراد افسرده درک متفاوتی دارند و پاداش های اجتماعی کمتری را تجربه می کنند ، بنابراین آنها رویدادها را به روشی منفی تر گزارش می کنند.
تحقیقات نشان می دهد که ذهن آگاهی و تکنیک های آرام سازی در درمان افسردگی مفید هستند. به همین ترتیب ، اهمیت درمانی تکنیک ها و مداخلات CBT مانند خنده ، بازی غیر رقابتی ، آگاهی سطح بالا ، درمان های رسا را برای خوب شدن نشان می دهد. خانواده درمانی و گروهی برای بهبود مهارت های اجتماعی و هدف می تواند در کمک به مبارزه با بی ارزشی موثر باشد.
مطالعات نشان می دهد که در موارد افسردگی شدید مزایای داروها نسبت به داروهای دارونما وجود دارد. داروهای ضد افسردگی خطر مرتبط با بنزودیازپین ها و خطر ایجاد وابستگی را ندارند.
یک رویکرد جامع و یکپارچه برای درمان افسردگی محتاطانه به نظر می رسد. ضروری است که یک مشتری افسرده نه تنها از طریق درمان های دارویی مناسب یا در دسترس ، بلکه در متن کامل خانواده ، سیستم های بزرگتر ، تأثیرات روانشناختی ، فرهنگی و محیطی نیز مورد توجه قرار گیرد تا بتواند به درستی و موفقیت درمان را ارائه دهد. در غیر این صورت ممکن است منجر به تمرین در محدوده محدود شود ، که به نوبه خود ممکن است نتایج بیمار را محدود کند و بر بهبودی احتمالی و بهبود علائم تأثیر بگذارد.
اگر شما یا یکی از عزیزانتان با احساس بی ارزشی ، پوچی یا افسردگی دست و پنجه نرم می کنید ، برای کمک به یک درمانگر مجاز مجوز مراجعه کنید .
افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانپزشکی است. وقتی هزینه های شغلی ، رشد ، خانوادگی ، آموزشی ، پزشکی و اجتماعی آن را در نظر بگیرید ، این بار سنگینی را متوجه جامعه ما می کند.
اولین معیار جهانی اختلال روانی و مقیاس غربالگری افسردگی در دهه 1950 اتفاق افتاد. بعداً ، نظرسنجی ها و مصاحبه های تشخیصی ساخت یافته ایجاد شد. از سال 1981 ، محققان به جمع آوری داده ها و بهبود ابزارهای ارزیابی افسردگی ادامه دادند.
با این حال ، حتی اگر ارزیابی ها مفید باشند ، اما در ارائه اطلاعات کامل در مورد وضعیت روانی فرد ، کافی نیستند. بیشترین میزان افسردگی در گروه سنی 18 تا 29 سال و زنان نوجوان (1.5 تا 3 برابر بیشتر از مردان) در مقایسه با افراد 60 سال و بالاتر است.
با این حال ، اختلال افسردگی اساسی (MDD) ممکن است در هر زمان از طول عمر فرد اتفاق بیفتد. با این حال ، بیشترین شیوع آن پس از بلوغ است و اوج وقوع آن بین 30-20 سالگی است.
زمان بهبودی در طول عمر پایدار است ، با این وجود تلاش برای خودکشی پس از میانسالی کمتر می شود ، اما اتمام خودکشی اینطور نیست، زیرا بی خوابی و از دست دادن انرژی به طور مداوم به عنوان علائم اصلی در تمام فرهنگ ها گزارش می شود.
تشخیص افسردگی بالینی
تشخیص افسردگی بالینی مستلزم اثبات پنج یا چند علامت در طی یک دوره 2 هفته ای است که نشانه تغییر در رفتار قبلی است. یکی از این علائم باید خلق افسرده یا علاقه یا لذت از دست رفته باشد. چهار علامت دیگر برای این تشخیص می تواند یکی از موارد زیر باشد:
کاهش وزن یا افزایش وزن قابل توجه
بی خوابی
تحریک یا عقب ماندگی روانی-حرکتی
خستگی
احساس بی ارزشی
توانایی تمرکز کاهش یافته است
تکرار افکار مرگ
انواع اختلال افسردگی اساسی (MDD)
طیف گسترده ای در چگونگی تجربه MDD در افراد وجود دارد. بعضی از آنها ممکن است به طور مکرر دچار افسردگی مجدد شوند در حالی که در برخی دیگر ممکن است هرگز یک دوره تکرار نشوند.
چهار نفر از هر پنج فرد مبتلا به MDD تقریباً یک سال طول می کشد تا علائم بهبودی را تجربه کنند در حالی که از هر 5 نفر دو نفر در چند ماه بهبود می یابند.
چهار نفر از هر پنج فرد مبتلا به MDD تقریباً یک سال طول می کشد تا علائم بهبودی را تجربه کنند در حالی که از هر 5 نفر دو نفر در چند ماه بهبود می یابند. با افزایش طول دوره بهبودی ، احتمال بهبود کامل نیز افزایش می یابد. علائم همزمان ، ویژگی های روان پریشی ، اضطراب برجسته ، اختلالات شخصیتی و شدت آنها اغلب میزان بهبودی مورد انتظار را تعیین می کنند.
بسیاری از افرادی که در ابتدا افسرده به نظر می رسند ممکن است در واقع دو قطبی باشند . این اتفاق بیشتر در افرادی رخ می دهد که در نوجوانی شروع می شوند یا در افرادی که سابقه دو قطبی خانوادگی دارند.
هیپرسومنیا ، هایپرفاژی و اختلالات شخصیتی به احتمال زیاد همراه با MDD در افراد جوانی که الگوهای خانوادگی افسردگی دارند ، رخ می دهد.
عوامل خطر برای MDD
تمایل به اضطراب یک عامل خطر برای شروع افسردگی است. تجربه های منفی دوران کودکی نیز همین طور است. تجمع تجارب تحقیرآمیز در انواع مختلف ، وقایع استرس زای زندگی و سایر علل محیطی نیز احتمال تجربه MDD را افزایش می دهد.
افرادی که دارای اعضای درجه یک خانواده (والدین ، خواهر و برادر) با اختلال افسردگی اساسی هستند خطر ابتلا به MDD دو تا چهار برابر بیشتر از جمعیت عمومی است. به نظر می رسد وراثت پذیری 40٪ باشد و ویژگی شخصیتی روان رنجوری در این امر نقش عمده دارد.
شرایط پزشکی مزمن یا ناتوان کننده نیز خطرهای MDD را افزایش می دهد. این موارد شامل دیابت ، چاقی مرضی و بیماری های قلبی عروقی است ، زیرا باعث ایجاد دوره های افسردگی می شود که به طور بالقوه می توانند مزمن شوند.
دلایل بیولوژیکی افسردگی
افسردگی به شدت با فعالیت کم مواد شیمیایی انتقال دهنده عصبی مانند نوراپی نفرین و سروتونین ارتباط دارد. در دهه 1950 محققان دریافتند که رزرپین و سایر داروها برای فشار خون بالا اغلب باعث افسردگی می شوند. آنها دریافتند که این داروها باعث کاهش سروتونین و نوراپی نفرین می شوند. به نظر می رسد تحقیقات جدید اثر متقابل پیچیده ای بین سروتونین ، نوراپی نفرین ، دوپامین و استیل کولین را نشان می دهد. به خصوص با سروتونین زیرا ممکن است مستقیماً سایر انتقال دهنده های عصبی را کنترل کند.
سطح بالای کورتیزول غیرمعمول همچنین برای افراد مبتلا به افسردگی مشکل ساز است زیرا این هورمون در زمان استرس زیاد توسط سیستم غدد درون ریز آزاد می شود. چندین مطالعه همچنین جریان خون و فعالیت کمتری را در قشر جلوی مغز نشان داده است. این تحقیق مجموعه ای از مناطق را درگیر می کند که همه درگیر یک اختلال افسردگی مانند: هیپوکامپ ، آمیگدالا و منطقه 25 برودمان هستند.
خرید حضوری و مطمئن ارز دیجیتال
مشاهده
وبلاگ زندگی سالم
مطلب مرتبط
دتاکس واتر چیست؟ معرفی انواع دتاکس واتر و خواص هر کدام
مطلب مرتبط
اسموتی، آبمیوه یا میوه کامل؟ سالمترین روش مصرف میوه کدام است؟
